ดอกแดฟโฟดิลสีเหลืองสดเริงระบำพลิ้วไหวอยู่กลางสายลม...
วันนี้..ลมอุ่นๆ เริ่มเย็นเป็นพิเศษ เย็นจนเกือบคล้ายลมหนาว...

กลีบสีเหลืองเริ่มบอบช้ำ
ยิ่งเริงระบำก็ยิ่งกระทบกระแทก
สายลมพัดกรรโชก โบกกิ่งไม้ที่กำลังจะเริ่มผลิออกมาเป็นใบเขียว
ซู่...ซู่...
เสียงขู่คำรามจากธรรมชาติเริ่มเร่งกระชั้นท่วงทำนอง

เกล็ดน้ำแข็งเกล็กหนึ่งร่วงลงมา สัมผัสกลีบอันบอบบางของแดฟโฟดิลดอกเหลือง
ดอกไม้ดอกน้อยสะดุ้งจนไหวกิ่งก้านไปมา
เกล็ดน้ำแข็งละลายหยดบนใบหญ้า
แทนน้ำตาของดอกไม้...

"หนาว...."

แดฟโฟดิลครวญเสียงเพียงแผ่ว
สายลมบนยิ่งโบกกระชั้น เกล็ดน้ำแข็งเกล็ดแล้ว เกล็ดเล่า ร่วงพรู....
ปลิวคว้าง...ก่อนที่จะตกลงมานิ่งสงบบนผืนพสุธา


ผืนพรมสีเขียวเริ่มเป็นด่างดวงไปด้วยเกล็ดหิมะสีขาว
ดอกไม้สั่นสะท้านด้วยความหนาวจับใจ ก้านใบอ่อนลู่ เอนซบลงกับดิน..
กลีบสีเหลืองเจ้าบอบช้ำ พังภิณฑ์
หยาดน้ำใสๆ กลอกกลิ้งไปมา
แทนน้ำตาของดอกไม้


เกล็ดน้ำแข็งที่ยังเหลืออยู่กระซิบถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

"เป็นอะไรไปหรือ ดอกไม้"


"หนาว...ฉันหนาวเหลือเกินแล้ว" แดฟโฟดิลตอบกลับมาอย่างเบาหวิวไม่ต่างกันนัก


"เพราะพวกฉันอย่างนั้นหรือ"


"ใช่...ฉันมีชีวิตได้เพราะสายลมอุ่นและดวงตะวันส่องฉาย เมื่อได้พบเจอกับเธอ...ฉันกำลังจะตายด้วยความหนาวเย็นอันแสนทรมาน"


เกล็ดน้ำแข็งส่องประกายวับวาว พร่างพราวเมื่อแสงแดดจับต้อง ไหวระยับคล้ายจะบอกความนัย
"ทนอีกสักนิด จะได้ไหม..ฉันยังไม่อยากเป็นฝ่ายทำร้ายใครให้ต้องบอบช้ำ"


"ฉันโผล่ออกมาจากผืนดินเพราะคิดว่าสิ้นหนาว...หากรู้ว่าเมื่อผลิดอกแล้วจำต้องปวดร้าวอีกระลอก ก็คงจะไม่เผยโฉมออกมาสู้สายตาใคร สู้ทนรอต่อไปจนลมอุ่นเวียนมาถึง"


"ธรรมชาติหรือ...จะเที่ยงแท้ไม่แปรผัน...หน้าที่ของเธอนั้น...คือยอมรับ อดทน แล้วสู้ไป การณ์ข้างหน้าจะเป็นเช่นไรนั้น ไม่มีใครรู้ หากวันนี้เธอยังคงอยู่ ก็ต้องสู้ต่อไป เพื่อเผยความงามให้ใครต่อใครได้เห็น"


"กฏแห่งอนิจจาใครเล่าไม่ทราบ...หากเมื่อถึงเวลาแห่งการเปลี่ยนแปลง ใครเล่าจักไม่รู้สึกรู้สา ลมหนาวพัดมา ยังพอทนไหว แต่นี่พายุกระหน่ำระลอกแล้วระลอกเล่า จนเราเกินจะหยัดยืนได้ ซ้ำเติมด้วยเกล็ดหิมะจากฟ้าไกล...เกินจะคงอยู่สู้ต่อไป คงจำจ้องขอลา" กลีบเหลืองบอบช้ำ อีกไม่นานคงกลายเป็นสีดำแน่แท้ ดอกไม้ไหว สะอื้นไห้...ความหนาวชำแรกแทรกลงไปถึงปลายราก

"ดอกไม้จ๋า...เธอรู้ไหม...ความหนาวเย็นก็เป็นแค่ชั่วยาม" แสงสีทองต้องหยาดเพชรส่องประกาย เกล็ดน้ำแข็งเริ่มละลายเป็นหยดน้ำทีละนิดๆ หากก่อนที่ทุกอย่างจะมลายสิ้น เสียงกระซิบผิวแผ่วยังแว่วมา "ความทุกข์ทนจากหิมะหลงฤดูก็คงอยู่เพียงชั่วครู่...อีกไม่นานหรือ คืนวันก็ผันผ่าน หากเธอผ่านพ้นไปได้...เธอนั้นจะเป็นเช่นตำนาน"

ตะวันฉายแสง
เกล็ดน้ำแข็งจางหาย ละลายเป็นหยดน้ำฉ่ำชื่น
กลีบดอกไม้ยังบอบช้ำ เกินหยัดยืน...

แต่อย่างน้อย...ดอกไม้ก็ยังมีชีวิต
แม้กลีบสวยจะบอบช้ำด้วยริ้วรอย
ท้ายที่สุดแล้ว....แดฟโฟดิลสีเหลืองยังอยู่
เกล็ดหิมะต่างหาก ที่ละลายหายไป..

ตะวันฉายแสง..
ลมอุ่นยังไม่หวนคืนมาใหม่

ลมหนาวพัดมา
ดอกไม้ไหวยะเยือก
หากแดฟโฟดิลยังคงอยู่สู้ต่อไป จะอีกกี่หนาว จะร้าวแค่ไหน

หยดน้ำกลอกกลิ้งบนใบหญ้า
แทนหยาดน้ำตาของดอกไม้
แทนคำพูดของเกล็ดหิมะที่จากไกล

เป็น 'แค่' ดอกไม้...
หรือว่า เป็น 'ถึง' ดอกไม้...
ย่อมเลือกได้
สู้ไป สู้ไป...
ท้อแท้ ถดถอย ลุกขึ้นด้วยกำลังใจ

เพื่อแต่งแต้มสีสัน ให้วันใหม่
อย่างน้อยก็ยังได้ทำอะไร ให้โลกใบนี้ดูสวยงาม

เซ็ปติมัส ฮีป ปาฏิหาริย์หมายเลข 7
เล่ม 1 ทายาทราชินี
เล่ม 2 มนตรามหาภัย
เล่ม 3 จอมขมังเวช
เล่ม 4 ภารกิจดับชะตา
กำลังรอเล่ม 5-7 อยู่ ^_^

ในที่สุดแล้วจะไม่มีอะไรที่สำคัญมากมายแต่อย่างใดเลย ความพ่ายแพ้
ซึ่งดูเหมือนว่าจะทำให้ท่านหัวใจแตกสลาย ในวันนี้จะเป็นได้ก็แต่เพียง
คลื่นลูกหนึ่งในมหาสมุทธแห่งประสบการณ์ภายภาคหน้าของท่านเท่านั้นเอง.